Łysa Hora w Czechach - pętla z Malenovic przez wodospady Satiny

Schroniska na Łysej Horze

Na szczycie Łysej Hory działają dwa schroniska z restauracją i noclegami. Najbardziej klimatyczna jest Bezručova chata, należąca do Klubu Czeskich Turystów (KČT). Pierwotne schronisko spłonęło 11 marca 1978 roku, a nowe otwarto 25 listopada 2015 roku. Zbudowano je z pomocą wolontariuszy i zbiórek. Obecny budynek jest niemal wierną repliką dawnej chaty. Przy ładnej pogodzie warto usiąść na tarasie, z którego rozciągają się widoki na Fatrę i Tatry.

Chata ma 5 dwuosobowych pokoi z łazienkami. Pokój kosztuje 1500 Kč za noc, bez śniadania. Rezerwacji dokonacie wyłącznie mailowo, a kuchnia wydaje posiłki do 19:30. Godziny otwarcia i aktualne informacje znajdziecie na oficjalnej stronie - Bezručova chata

Drugim schroniskiem jest Chata Emil Zátopek – Maraton, nazwana na cześć legendarnego czeskiego biegacza. Również oferuje miejsca noclegowe oraz restaurację. To przed nią znajduje się plac z drewnianymi stolikami z przepięknym widokiem na odległe szczyty oraz posąg jelenia. Obok stoi jeszcze mniejsza Chata Emil Zátopka – Desítka, oferująca dodatkowe miejsca noclegowe. Szczegóły znajdziecie na stronie - Chata Emil Zátopek – Maraton

Nocleg pod namiotem

Na Łysej Horze możecie przenocować pod namiotem. W ramach współpracy schroniska z Zarządem CHKO Beskydy działa tu tzw. awaryjne miejsce noclegowe. Nie jest to typowe miejsce kempingowe. Mieści się na trawiastym pasie pod Bezručową chatą (oznaczone na zdjęciu na stronie schroniska). Latem miejsce bywa mocno oblegane, bo wiele osób przychodzi tu oglądać zachód, a rano wschód słońca. W sprawie szczegółów najlepiej kontaktować się mailowo - Bezručova chata

Pamiętajcie, że to jedno z niewielu takich miejsc w czeskich Beskidach. Rozbicie namiotu gdziekolwiek indziej w CHKO Beskydy jest zakazane, a strażnicy przyrody mogą wystawić mandat sięgający kilku tysięcy koron. Podobne miejsca działają też przy chacie Skalka i na Pustevnach.

Parking

Samochód najlepiej zostawić na parkingu przy opuszczonym hotelu Petr Bezruč w Malenovicach, skąd bezpośrednio startuje nasza pętla. Parking jest płatny, a całodzienny postój kosztuje 100 Kč. Miejsc jest sporo, ale w weekendy zapełniają się naprawdę szybko, dlatego warto przyjechać wcześnie rano. Współrzędne parkingu: 49.566962, 18.425354

Opis szlaku

Ze wspomnianego wyżej parkingu od razu wchodzimy w las i ruszamy szlakiem zielonym. Przez dłuższy czas wędrujemy leśną ścieżką, aż dochodzimy do pierwszego rozwidlenia. Możecie tu iść dalej łagodniejszą trasą, zgodnie z oznakowaniem szlaku zielonego, albo skrócić sobie drogę wydeptaną ścieżką, którą zaznaczyliśmy na mapie. Skrót oznacza jednak dużo bardziej strome podejście. Na późniejszym etapie również zobaczycie odejścia od szlaku, ale te fragmenty leżą już na terenie rezerwatu przyrody. Tam nie wolno schodzić ze szlaku ani korzystać ze skrótów.

wejście na szlak zielony

opisany przez nas skrót

Po solidnym podejściu wąską i kamienistą ścieżką porośniętą gęstym lasem, wchodzimy na szlak niebieski. Przez chwilę idziemy szerszą i łagodniejszą drogą, by po chwili znów skręcić w las na węższą ścieżkę. Cały czas pniemy się w górę, aż docieramy do kolejnego rozwidlenia, gdzie dalej trzymamy się niebieskiego oznakowania. Las powoli się przerzedza, a zza drzew coraz częściej przebija słońce.

Po kolejnych 4 km dochodzimy do rozwidlenia na Malchor, skąd po raz pierwszy widać maszt RTV stojący na szczycie Łysej Hory. Kilka metrów dalej szlak znowu się rozdziela. Do wyboru jest krótszy, ale bardziej stromy szlak żółty albo dłuższy i łagodniejszy szlak niebieski. My wybieramy szybszy wariant. Żółty szlak prowadzi zakosami prosto stokiem Łysej Hory i wkrótce wychodzi z lasu, odsłaniając widoki na okoliczne miasteczka w dolinie.

Po około 15 minutach dochodzimy pod maszt RTV i kierujemy się w stronę oficjalnego punktu szczytowego. A następnie schodzimy pod schronisko, bo z tej strony wierzchołka rozciąga się najpiękniejsza panorama. Widać stąd okoliczne szczyty Beskidów, a przy dobrej pogodzie także Tatry, Małą Fatrę i Wielką Fatrę. Są również stoliki, przy których można zjeść drugie śniadanko albo skorzystać z restauracji w chacie.

Po krótkiej przerwie ruszamy w dół szlakiem czerwonym, a następnie przechodzimy na szlak żółty. Trasa jest bardzo urokliwa i prowadzi lasem o wysokich koronach drzew. Po rozwidleniu ludzi zrobiło się trochę mniej.

Pod Lukšincem, przy tablicy informacyjnej, idziemy prosto i dalej trzymamy się żółtego oznakowania. Po drodze mijamy chatę U Veličků z niewielkim sklepikiem i obszerne jeżynowe krzaki pod którymi robimy krótką przerwę. Za chatą szlak prowadzi już asfaltową drogą.

Docieramy do rozwidlenia Satina, gdzie odbijamy do wodospadu Satiny. To krótki, ale zdecydowanie warty polecenia przystanek, więc nie przegapcie go. Wchodzimy na szlak zielony i dochodzimy do kolejnego rozwidlenia. Tutaj czeka nas jeszcze krótki fragment kamienistej ścieżki, która stromo pnie się w górę. Uważajcie na ostatnim odcinku: w pewnym momencie szlak zielony skręca w dość dziką i słabo oznakowaną ścieżkę. To właśnie ona prowadzi prosto pod hotel Petr Bezruč i parking, na którym zostawiliśmy samochód.

Wodospady Satiny

Wodospady Satiny (czes. Satinské vodopády) to jeden z najbardziej znanych zakątków u stóp Łysej Hory. Potok Satina wypływa na północnym zboczu Łysej Hory, na wysokości około 900 m n.p.m., w lesie Lukšinec, niedaleko rozwidlenia na Malchor. Wodospady leżą powyżej hotelu Rajská bouda w Malenovicach i już w XIX wieku były popularnym celem wycieczek.

Od 2006 roku chroni je pomnik przyrody Vodopády Satiny. Obejmuje on około kilometrowy odcinek potoku, który miejscami tworzy skalny wąwóz o głębokości do 15 metrów, z kilkoma wodospadami, progami i bystrzami. Geolodzy uważają skalne koryto Satiny za jeden z najlepszych przykładów takich koryt w czeskiej części Karpat. Wypatrujcie w nim tzw. kotłów eworsyjnych, czyli okrągłych zagłębień w skale, wyżłobionych przez wirującą wodę i niesione przez nią kamienie. Od 2011 roku do wodospadów prowadzi ścieżka dydaktyczna Lysá hora, a przez wąwóz przeprowadzono chodnik i kładki.

Nie nastawiajcie się jednak na spektakularne kaskady. Wodospady Satiny są dość niskie i swoją popularność zawdzięczają głównie temu, że łatwo do nich dojść. Do potoku trzeba zejść kawałek od drogi, a potem wspiąć się z powrotem, ale zdecydowanie warto. Szczególnie w upalne dni, kiedy w zacienionym wąwozie panuje przyjemny chłód.

Podsumowanie naszej trasy

Nam ta pętla wyszła na 12,6 km, z łączną sumą 941 m przewyższeń. Trasę pokonaliśmy w około 4,5 godziny, nie licząc przerwy na śniadanie na szczycie.

Na Łysą Horę wybraliśmy się w ostatni ciepły weekend wakacji, dlatego turystów na szlaku było naprawdę sporo. Na samym wierzchołku zrobiło się wręcz tłoczno, bo ludzie nadciągali tu ze wszystkich stron, zarówno pieszo, jak i sporo na rowerach. Na zejściu było już znacznie spokojniej, bo turyści rozchodzili się na różne szlaki. Jeśli zależy Wam na ciszy, wybierzcie się na Łysą Horę w tygodniu albo wyjdźcie na szlak wcześnie rano. Widoki naprawdę rekompensują niedogodności.

Dużym plusem tej pętli jest jej różnorodność. Po drodze mamy leśne podejścia, widokowy fragment szlaku żółtego na stoku, panoramę ze szczytu sięgającą aż po Tatry, a na koniec spokojną dolinę i wodospad Satiny. Pod koniec wakacji czekała na nas jeszcze jedna nagroda: przy szlaku było pełno leśnych owoców, przede wszystkim jeżyn i jagód.