Wielki Stożek

Wielki Stożek

Wielki Stożek (978 m n.p.m.) to jeden ze szczytów w Paśmie Stożka i Czantorii w Beskidzie Śląskim, leżący dokładnie na granicy polsko-czeskiej. Szczyt znajduje się pomiędzy Stożkiem Małym a Kyrkawicą i jest trzecim co do wysokości w tym paśmie, zaraz po Wielkiej Czantorii i Kiczorach. Cały masyw porastają gęste lasy, po stronie zachodniej dominują buki i lasy mieszane, a po wschodniej przeważają świerki o czym sami się przekonacie wybierając szlak niebieski. Dzięki temu ścieżka przez większość czasu prowadzi w cieniu, co jest dużym plusem szczególnie w cieplejsze dni, a także wiosną, gdy drzewa są jeszcze pozbawione liści.

Najwięcej turystów przybywa tutaj z Wisły, jednak można tu również dotrzeć szlakiem z Istebnej, bądź z Czech. Tuż pod szczytem znajduje się Schronisko PTTK Stożek. To popularne miejsce odpoczynku oraz ważny punkt na mapie szlaków, ponieważ krzyżują się tu trasy prowadzące m.in. w stronę Czantorii, Soszowa czy Wisły. Z racji na swoje ustawienie Wielki Stożek wydaje się być dobrą propozycją na podziwianie wschodu słońca, dlatego obiecujemy w przyszłości to sprawdzić i zrelacjonować!

Dodatkowo przez Wielki Stożek przebiega Główny Szlak Beskidzki, a znajdujące się tuż pod szczytem schronisko PTTK Stożek to jeden z pierwszych punktów noclegowych na trasie dla osób rozpoczynających wędrówkę w Ustroniu.

Schronisko PTTK Stożek

Schronisko PTTK Stożek położone jest na grzbiecie przy granicy polsko-czeskiej, na wysokości 957 m n.p.m. Jak dowiedzieliśmy się podczas przygotowywania tego artykułu, jest to najstarsze schronisko w Beskidzie Śląskim. Stanowi dobre miejsce na przerwę w trakcie wędrówki, można tu zjeść śniadanie zarówno w środku, jak i na ławkach przed schroniskiem, ciesząc się górskim klimatem. Na miejscu dostępna jest również pełna oferta gastronomiczna. Z polany przed schroniskiem rozciąga się widok na wschodnią część pasma, skąd można podziwiać szczyty Beskidu Śląskiego i Żywieckiego, a nawet przy dobrej pogodzie Tatry. Schronisko oferuje także noclegi w różnych standardach, z widokiem na górskie krajobrazy. Szczegółowe informacje, aktualną ofertę oraz wydarzenia znajdziecie na oficjalnej stronie: https://stozek.com.pl/

Warianty trasy

Na Wielki Stożek można dotrzeć na kilka sposobów, w zależności od tego, ile czasu macie i jaką formę wędrówki preferujecie. Poniżej przedstawiamy najpopularniejsze opcje:

Parking

Nie ważne, którym szlakiem planujecie iść to wszystkie zaczynają się w jednym punkcie - na końcu drogi 200m od Dworca kolejowego Wisła Głębce. Startując z tego punktu omijacie już pierwsze dość strome podejście, jeżeli jednak nie przyjeżdżacie pociągiem przygotujcie się na to, że parking przy dworcu nie jest zbyt duży. Miejsca są darmowe i dostępne dla wszystkich więc sporo osób wybierających się na szlak zostawia tutaj samochód (49.621474, 18.876081). W okolicy nie ma wielu alternatywnych parkingów, nawet płatnych, dlatego czasem trzeba poszukać miejsca przy drodze lub cofnąć się do niewielkiego parkingu przy Kościele Znalezienia Krzyża Świętego.

Szlak

Krótsza pętla - szlak niebieski i czerwony

My zdecydowaliśmy się na dość łatwy i przyjemny szlak do schroniska na Stożku szlakiem niebieskim i zejście kawałek szlakiem czerwonym przez Kiczory i ponowne wejście na szlak niebieski do punkty początkowego.

Długość trasy: 14,6 km
Czas przejścia: 4:41 h
Przewyższenia: 590 m
Poziom zaawansowania: łatwy
Trasa przyjazna dla psów

Trasa: Wisła, Głębce – Wisła, Głębce | mapa-turystyczna.pl

Opis szlaku

Szlak rozpoczynamy przy wspomnianym Dworcu Kolejowym Wisła Głębce. Na początku czeka nas krótki odcinek asfaltowej drogi, która łagodnie pnie się w górę wzdłuż zabudowań. Po chwili docieramy do pierwszego oznaczonego rozwidlenia - droga skręcająca w lewo prowadzi na szlak niebieski, którym podążamy, natomiast ścieżka na wprost to szlak zielony. Przez kolejne kilkadziesiąt metrów idziemy jeszcze asfaltową drogą, która po chwili przechodzi w wąską trasę z płyt betonowych i wprowadza nas w las. Po około 10 minutach trafiamy na oznaczenie kierujące nas z drogi na leśną ścieżkę w stronę Przełęczy Łączecko. Tutaj zaczyna się właściwy, lekko kamienisty szlak. Trasa prowadzi łagodnie pod górę i nie ma tu wielu stromych podejść, choć miejscami bywa błotniście. Co jakiś czas las się przerzedza, odsłaniając pierwsze widoki. W pewnym momencie szlak ponownie wychodzi na drogę betonową w pobliżu kilku domów, po czym znów skręca w las. Chwilę dalej trafiamy na niewielką polanę po prawej stronie, z której widać nasz cel wędrówki czyli Wielki Stożek.

Po niecałej godzinie docieramy na Przełęcz Łączecko, gdzie szlak niebieski przecina się z czerwonym. W tym miejscu możemy kontynuować wędrówkę szlakiem niebieskim lub wybrać wariant czerwony przez Kiczory. My wybieramy drugą opcję i ruszamy ścieżką na wprost. Tu trasa robi się bardziej błotnista, a miejscami znajdują się pozostałości po śniegu. W lesie dominują drzewa iglaste, co sprawia, że krajobraz staje się bardziej zielony, a sama trasa momentami bardziej zarośnięta. Po około 15 minutach docieramy na Kiczory (990 m n.p.m.), najwyższy punkt tej wędrówki. Stąd kierujemy się dalej czerwonym szlakiem wzdłuż granicy polsko-czeskiej, aż dochodzimy do schroniska na Stożku. Warto zatrzymać się tu na chwilę - teren jest bardziej odsłonięty, dzięki czemu można spokojnie nacieszyć się widokami.

Ruszamy w drogę powrotną tym samym szlakiem, jednak pod Kyrkawicą odbijamy na łatwy do przeoczenia szlak niebieski. Ścieżka przez większość czasu prowadzi przez las, ale miejscami drzewa się przerzedzają, odsłaniając piękne widoki na okoliczne krajobrazy. W pewnym momencie, po zejściu z bardziej zalesionego odcinka, z lewej strony rozpościera się szeroka panorama na pobliskie szczyty. Docieramy ponownie do Przełęczy Łączecko i zgodnie z oznaczeniami kierujemy się na niebieski szlak, wracając na wąską ścieżkę, którą wcześniej rozpoczynaliśmy podejście. Stąd podążamy już znanym odcinkiem aż do dworca kolejowego Wisła Głębce, gdzie zostawiliśmy samochód.

Podsumowanie trasy

Zdecydowaliśmy się wejść na szczyt szlakiem niebieskim, ponieważ szlak zielony przez około 2 km prowadzi dość ruchliwą drogą asfaltową. Staramy się unikać takich odcinków, dlatego wybraliśmy wariant prowadzący w całości przez las. Okazało się to korzystnym rozwiązaniem, ponieważ podczas naszej kwietniowej wyprawy na szlaku nie spotkaliśmy wielu turystów - większy ruch pojawił się dopiero przy schronisku, gdzie trafiliśmy na innych wędrowców. Z naszych obserwacji wynika, że większość osób wybierała właśnie szlak zielony. Mimo że niebieski wariant w dużej części prowadzi przez las, trasa jest bardzo urokliwa i przyjemna. Brak stromych podejść sprawia, że to dobry wybór na rozpoczęcie sezonu górskiego lub dla mniej doświadczonych turystów.

Mapy tras